پشت پرچین اندوه

باکسر که از زانویش خون می چکید و یکی از نعل هایش افتاده بود و سمش چاک برداشته و دوازده ساچمه در پای عقبش فرو رفته بود، گفت: چه فتحی؟

-چطور؟چه فتحی، رفیق؟مگر نه این است که ما دشمن را از خاک مقدس رانده ایم؟-ولی اسیاب بادی ما را ویران کردند. دو سال تمام روی آن کار کرده بودیم.

-چه اهمیتی دارد؟آسیاب دیگری می سازیم.اگر دلمان بخواهد شش تا آسیاب هم می توانیم بسازیم. رفیق تو نمیتوانی عظمت کاری را که کرده ایم درک کنی. همین زمینی که ما الان روی آن ایستاده ایم در تصرف دشمن بود و اکنون در پرتو رفیق ناپلئون هر وجب آن را پس گرفته ایم.

باکسر گفت: پس ما چیزی را که قبلا داشته ایم، پس گرفته ایم.

سکوئیر گفت: بله معنای فتح هم همین است.

قلعه حیوانات، جورج اورول

#توافق_هسته_ای